Instituut voor Islamitische Studies en Publicaties
[Home] [Artikelen] [Nieuwsbladen] [Interreligieus] [Milieu] [Andere sites] [E-mail]

LEVEN IN DE WEGWERP-TIJD

Vervuiling is zoiets als goddeloosheid

We leven, in wat we kunnen noemen een ‘wegwerp tijd’, van lepel tot luier, van papieren voorwerpen tot plastic. We gebruiken meer en meer wegwerp- en recycle producten. Voorbij zijn de dagen waarin we met lege plastic zakken en kannen naar de winkel gingen voor de aankoop van een voorraad suiker, blom, rijst, enzovoorts. Tegenwoordig is alles verkrijgbaar in nette verpakkingen. Met de vooruitgang van de technologie kunnen verpakkingsmaterialen ge-recycled worden en kan men de grote terreinen verkleinen die anders nodig zouden zijn om het afval te bergen. Het is duidelijk dat de omvang van het afval dat wordt voortgebracht door de huidige samenleving, groter is dan in het verleden. Het lijkt er nu op dat het concept van her-gebruik, vermindering en recyclen niet meer van toepassing is en we het grofweg dumpen van afval omarmen. De zinvolle mogelijkheden van her-te-gebruiken afval zijn vervangen door andere methoden. Deze methoden zijn het afval gewoon weg te gooien langs de rivieroevers, in trenzen, op het erf van een ander en langs de weg, zonder enig respect voor de moeite die men maakt om het land schoon te houden. Het is interessant de achtergrond van de personen te bezien, die verantwoordelijk zijn voor het degraderen van ons milieu. Jammer dat we moeten vaststellen, dat het hier om een leeftijdsgroep gaat van jong naar oud. Men rijdt achter een bus en wordt plotseling belaagt door een regen van plastic cups of sigarettenpeuken uit een zojuist geleegde asbak. Er is geen respect voor de schoonheid en trots die we zouden moeten hebben voor ons land. Telkens wanneer ik de aankomsthal van de Internationale Luchthaven binnenkom, steekt het mij om te zien hoeveel mensen het gebruik van de afvaltonnen nalaten en opzettelijk hun afval, inclusief cups, bierflesjes en blikjes, op de bovenverdieping van het publiek gooien en zelf op het onderliggende pad waar de passagiers moeten lopen naar de aankomsthal. Jammer genoeg hebben deze methoden bijgedragen aan de huidige ernstige rattenplaag, waarmee ons land te kampen heeft.

De afdelingen die belast zijn met de openbare gezondheid, lijken toegewijd te zijn bij het bestrijden van knaagdieren en de behoorlijke verwerking van afval. Om deze reden zijn er dan ook afvalbakken in de binnenstad, hoewel men beseft dat er op dit gebied nog veel werk te doen is. Dit kan echter niet op zichzelf staan. Alle burgers en ingezetenen moeten hierbij als gemeenschap betrokken zijn en bijdragen in de oplossing van het probleem.

Het zou verstandig zijn wanneer de overheid een boete oplegt aan hen die het milieu mogelijk geweld aandoen (het Singapore effect) in dit geval personen die opzettelijk afval weggooien op straat, of ze nu lopen of rijden of op het vliegveld zijn, of in andere openbare gelegenheden. Daarom zou het verstandig zijn om, wanneer dit er nog niet is, een milieu rechtbank in te stellen, tezamen met een goed werken politioneel systeem. Er zijn talloze milieu-overtredingen, maar bijna nooit iemand voor verantwoordelijk wordt gehouden. Wanneer dit wordt geïmplementeerd en bekrachtigd, zullen deze maatregelen zeker treffend blijken te zijn. Een voordeel zal zijn, dat er een afname van de hoeveelheid gedumpt afval is, in openbare plaatsen en op privé terreinen, hetgeen resulteert in een schoner Suriname. Dit is natuurlijk ook heel goed voor het toerisme. Sommigen zullen menen dat we liever educatieve gezondheidslessen kunnen verzorgen, maar ik denk dat het juridisch systeem en daarnaast ook het educatief systeem hand in hand moeten samenwerken en moeten worden toegepast. Ik doe een beroep op alle kerken, NGO’s, jeugdclubs en organisaties om aandacht te geven aan deze zaak, door het bewust maken van eigen leden. Laat ons een voorbeeld zijn.

Kapitein Kervin Harry,
Regionaal Commandant Leger des Heils

De Ware Tijd, mei 2001