|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
|
Instituut
voor Islamitische Studies en Publicaties |
CENTRAAL SURINAME NATUURRESERVAAT GEPLAATST OP WERELDERFGOEDLIJST Het World Heritage Center heeft gisteren in Australië het Centraal Suriname Natuurreservaat (CSNR), dat aan het Unesco Werelderfgoed Bureau was aangeboden, geplaatst op de Werelderfgoedlijst. Het 1,6 miljoen hectaren groot reservaat beslaat tien procent van het Surinaams grondgebied. Het CSNR, dat is beschreven als een zeldzame plek in het Amazonegebied, is het eerste Surinaamse natuurerfgoed dat ooit geplaatst is op de lijst van het World Heritage Center. Het CSNR werd het vorig jaar ingesteld en is een samenvoeging van de Raleighvallen-, Tafelberg- en Eilerts de Haanreservaten. Verder herbergt het rond de 6.000 planten, 400 vogelsoorten, diverse zoogdieren waaronder jaguars, de reuzen kapasi (gordeldier), de grote rivierotter, tapirs en acht verschillende apensoorten. Een speciaal comité dat met de plaatsing van het CSNR belast was, benadrukt dat het gebied een bijzondere topografie en bodemgesteldheid heeft die een wijde variëteit aan ecosystemen herbergen. GROOTSTE SITE Met de plaatsing van dit natuurerfgoed van Suriname op de Werelderfgoedlijst is het ‘s werelds grootste site geworden. Het CSNR is samen met nog zestig andere natuur- en historische sites geplaatst op de lijst van het World Heritage Center. Het positief uitvallen van het besluit is reden tot feestvieren zegt Wim Udenhout, directeur van Conservation International Suriname. De inschrijving van het CSNR is van bijzondere waarde, omdat Suriname daardoor enorme bekendheid krijgt in de wereld, met als gevolg een toename in de toerismesector. Russell Mittermeyer van Conservation International Washington noemt Suriname een ‘uniek land’ en zegt dat de site van enorme waarde is. Met de plaatsing heeft Suriname internationale erkenning gekregen en een beroep kunnen doen op fondsen van het World Heritage Fund voor behoud van het reservaat. Het fonds is speciaal opgericht om lidlanden te ondersteunen en wordt gevormd uit verplichte contributies van de leden en donaties van particuliere en internationale organisaties. Zo kunnen erfgoedgebieden steun krijgen voor het voorbereiden van een tentatieve lijst, het deelnemen aan en organiseren van groepstrainingen en het uitvoeren van urgente acties voor het herstellen van erfgoederen die zijn beschadigd of aangetast. Ook kunnen deze landen technische hulp krijgen bij het uitvoeren van belangrijke duurzame activiteiten.Bron: De Ware Tijd, 1 december 2000 |