|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
|
Instituut
voor Islamitische Studies en Publicaties |
|
IVISEP nieuwsbrief, editie maart-april 2001
De
'Îd
ul Adhâ, ofwel het offerfeest, wordt dit jaar omstreeks begin maart gevierd.
Alle Muslims wereldwijd die het zich kunnen veroorloven zullen op deze dag een
schaap, geit, koe of kameel offeren. Dit offeren, waaraan alle Muslims meedoen
ter herdenking aan de beproevingen die de profeet Abraham ('alaihis salâm), de
aartsvader, heeft doorstaan in zijn gehoorzaamheid aan Allâh, is een onderdeel
van de haddj (bedevaart) in Makkah. Abraham (Ibrâhîm) was bereid zijn
zoon Ismaël eigenhandig te offeren op bevel van Allâh, maar ook Ismaël was
zich bereid aan de wil van Allâh te onderwerpen, door dit offer te ondergaan.
De Heilige Qur'ân zegt in 37:102:
“En
toen hij (de leeftijd) van het werken met hem bereikt had, zei hij: O mijn zoon!
Voorzeker heb ik in mijn droom gezien, dat ik u ten offer breng; overweeg dan
wat u ziet. Hij zei: O mijn vader! Doe wat u bevolen is; indien het Allâh
behaagt, zult u in mij één van de lijdzamen vinden.
Derhalve,
toen zij beiden zich onderwierpen en hij hem op zijn voorhoofd neerwierp, en Wij
tot hem riepen, zeggende: O Abraham! Inderdaad hebt gij de waarheid van het
visioen aangetoond; waarlijk, alzo belonen Wij degenen die het goede doen:
waarlijk, dit is een duidelijke beproeving. En Wij kochten hem met een groot
offer vrij.” Op
gegeven moment werd Abraham dus door God gezegd dat hij het offer niet meer ten
uitvoer hoefde te brengen; zijn rechtschapenheid was reeds bewezen door zijn
bereidheid zulks te doen. Men
vraagt zich wel eens af, vooral dit jaar waar door de gezondheidstoestand van
runderen e.a. vee in Europa consumptie van het vlees ervan onverantwoord zou
zijn, of in plaats van het offeren ook andere soorten van liefdadigheid verricht
kunnen worden. Om deze vraag te beantwoorden, moeten we eerst nagaan wat het
doel van het offeren is. Behalve
de uiterlijke vorm van het offeren, zoals het slachten en het verdelen aan de
armen, moeten wij vooral aandacht besteden aan de les die wij uit het offer
dienen te leren. Het offer bestaat namelijk uit een uiterlijke en een innerlijke
vorm. De uiterlijke, zichtbare vorm is de daad van het slachten van een
dier en het zich voeden met zijn vlees. Echter is vooral de innerlijke,
onzichtbare vorm van het offeren belangrijk en daarvoor raadplegen we de Qur'ân
22:37, waarin Allâh zegt met betrekking tot de geofferde dieren:
“Hun
vlees bereikt Allâh niet, hun bloed evenmin. Maar voor Hem is aannemelijk
rechtschapenheid van uw kant.” Hier
vertelt Allâh dus dat hij het vlees en het bloed van het geofferde dier niet
nodig heeft, maar waarom dan dit offer? In de Qur'ân 12:53 staat o.a.:
“…voorzeker,
het zelf (ego) van de mens is gewoon hem te bevelen het kwade te doen….” Laten
wij kijken wat er tegenwoordig in de wereld gebeurt. Vele mensen proberen hun
leven op te bouwen of hun naam te maken door anderen te vernietigen, zoals
dieren dat doen, dus: de één zijn dood is de ander zijn brood. Lage
hartstochten zoals zedeloosheid, ongeoorloofde seks, geweld en drugs zijn de
trend van tegenwoordig. Dit
alles ontstaat vanuit de dierlijke instincten, vanuit de lagere hartstochten van
de mens. Het gevolg hiervan is, dat de gehele mensheid bezig is af te glijden
naar de afgrond. Allâh zegt in Qur'ân 95:4-6:
“Voorzeker
hebben Wij de mens in de beste vorm geschapen. Vervolgens brengen Wij hem terug
tot de laagste der lagen. Behalve degenen die geloven en goede werken doen, die
zullen een nimmer af te snijden beloning hebben.” Het
is het dierlijke in ons, dat ons naar de laagste der lagen brengt en dat
vijandschap en onenigheid tussen de mensen brengt. Het is dit dier in ons
dat geofferd moet worden. Gaat u na: als een ieder zijn dierlijke verlangens zou
opofferen, dan zou het vrede op aarde zijn. Want, zoals eerder gezegd, zijn het
deze verlangens die onenigheid en vijandschap tussen de mensen brengen. En het
onderdrukken van zulke verlangens is het Paradijs waard! Zie Qur’ân 79:40-41:
“En
wat hem betreft, die in het aanzijn zijns Heer vreest te staan en de ziel in
(haar) lage begeerten bedwingt, dan waarlijk, de tuin - dat is zijn woning.”
Uit
het bovenstaande blijkt, dat het offer een andere betekenis heeft dan
uitsluitend een liefdegave. Vervangen van het offer door een liefdegave, zonder
geldig excuus, is dus niet voldoende. Echter
leert de Islâm, dat in nood andere regels gelden. Zo zien we in de Qur’ân
5:3 staan dat het nuttigen van bijvoorbeeld varkensvlees verboden is, maar dat
het in geval van nood (zoals levensgevaar bij hongersnood) genuttigd mag worden,
zolang als de nood duurt. Analoog geredeneerd kan gesteld worden dat, zolang er
geen gezonde offerdieren voorhanden zijn, het offer op een andere manier
volbracht mag worden, bijvoorbeeld door een gelijkwaardig geldsbedrag aan armen
en behoeftigen te schenken. Tenslotte
dient opgemerkt te worden dat het offeren tijdens de 'Îd ul Adhâ geen plicht
is. Het was een gewoonte van de Profeet Muhammad (vrede zij met hem),
welke gewoonte hij sterk aanbevolen heeft aan de Muslims. Begin
maart 2001 werd door de Muslims over de gehele wereld het offerfeest gevierd,
waarbij het feit werd herdacht dat Abraham van God de opdracht kreeg om zijn
zoon te offeren. Toen Abraham op het punt stond die daad ten uitvoer te brengen,
liet God hem echter weten dat hij dat offer niet meer hoefde te volbrengen,
aangezien zijn rechtschapenheid reeds bewezen was. Abraham mocht in plaats van
zijn zoon een dier offeren. Echter
stelt de Qur’ân niet expliciet dat Abraham in plaats van zijn zoon een
dier moest offeren. Er staat slechts vermeld: “En Wij kochten hem met een
groot offer vrij”. Het feit dat een dier werd geofferd, blijkt wel uit de
Bijbel en uit de sunnah (gewoonten) van de Heilige Profeet Muhammad. Evenzo
stelt de Qur’ân niet expliciet dat het Ismaël was, die door Abraham
diende te worden geofferd. Er staat slechts vermeld dat Abraham zijn zoon diende
te offeren. We zien in 37:102 staan:
“En
toen hij (de leeftijd) van het werken met hem bereikt had, zei hij: O mijn zoon!
Voorzeker heb ik in mijn droom gezien, dat ik u ten offer breng; overweeg dan
wat u ziet. Hij zei: O mijn vader! Doe wat u bevolen is; indien het Allâh
behaagt, zult u in mij één van de lijdzamen vinden.” Wel
kan uit een aanhaling enkele verzen verder (37:112) worden geconcludeerd, dat
Izak na deze gebeurtenis werd geboren en dat het dus Ismaël geweest moet zijn,
die volgens 37:102 geofferd had moeten worden. Het
Oude Testament stelt echter duidelijk, dat Abraham zijn enige zoon Izak (en dus
niet Ismaël) had moeten offeren:
“En
Hij zeide: Neem nu uw zoon, uw enige, die gij liefhebt, Izak, en ga heen
naar het land Moria, en offer hem aldaar tot een brandoffer, op een van de
bergen, die Ik u zeggen zal.”
(Gen. 22:2) Wij
zullen nu onderzoeken of Izak, volgens de Bijbel, ten tijde van het offeren de
eniggeboren zoon van Abraham was.
“En
Abram was zes en tachtig jaren oud, toen Hagar Ismaël aan Abram baarde.”
(Gen. 16:16)
“En
Abraham was honderd jaren oud, toen hem Izak zijn zoon geboren werd.”
(Gen. 21:5) Uit
Gen. 16:16 en 21:5 blijkt dus, dat eerst Ismaël werd geboren en pas veertien
jaar later Izak. Als Abraham zijn eniggeborene moest offeren, kan dat volgens
bovenvermelde aanhalingen dus alleen maar Ismaël zijn geweest. Ook
blijkt uit Gen. 17:23-26 (zie verder) dat Abraham en Ismaël werden besneden,
toen Abraham 99 jaar oud was. Izak wordt aldaar niet genoemd; nog een aanhaling
waaruit kan worden geconcludeerd dat deze toen nog niet geboren was. Verder
blijkt uit Gen. 21:4 dat Izak acht dagen na de geboorte werd besneden, zoals God
Abraham geboden had; toen Abraham het gebod tot besnijdenis ontving, was Izak
dus nog niet geboren. Hierop
wordt vaak geantwoord, dat Abraham zijn enige zoon die hij liefhad moest
offeren en dat dat Izak was (Gen. 22:2: zie eerder). Met andere woorden: Abraham
had Ismaël niet lief. Laten wij nagaan wat de Bijbel hierover vermeldt.
“En
Abraham zeide tot God: Och, dat Ismaël mocht leven voor Uw aangezicht!”
(Gen. 17:18)
“En
zij zeide tot Abraham: Drijf deze dienstmaagd en haar zoon uit; want de zoon van
deze dienstmaagd zal met mijn zoon, met Izak, niet erven. En dit woord was
zeer kwaad in Abrahams ogen, vanwege zijn zoon.”
(Gen. 21:10-13) Uit
deze aanhalingen blijkt, dat Abraham ook Ismaël liefhad. Er
zijn sommige theologen die menen dat het offer, dat Abraham moest brengen,
slechts op Izak betrekking kan hebben (Gen. 22:2) en niet op Ismaël, aangezien
laatstgenoemde volgens hen als een verworpene dient te worden beschouwd, omdat
hij niet uit Abrahams echtgenote Sara werd geboren, maar uit de dienstmaagd
Hagar (een reden hiervoor is dat deze theologen de profeet Muhammad,
zijnde een afstammeling van Ismaël, niet als profeet wensen te erkennen). De
Bijbel echter beschouwt Ismaël als één der rechtschapenen:
“En
aangaande Ismaël heb Ik u verhoord; zie, Ik heb hem gezegend, en zal hem
vruchtbaar maken, en hem gans zeer vermenigvuldigen; twaalf vorsten zal hij
gewinnen, en Ik zal hem tot een groot volk stellen.”
(Gen. 17:20)
“Sta
op, hef de jongen op, en houd hem vast met uw hand; want Ik zal hem tot een
groot volk stellen.”
(Gen. 21:18) Ook
zien we dat het verbond, dat God met Abraham sloot, ook voor Ismaël gold:
“Voorts
zeide God tot Abraham: Gij nu zult Mijn verbond houden, gij, en uw zaad na u, in
hun geslachten. Dit is Mijn verbond, dat gij houden zult tussen Mij, en tussen
u, en tussen uw zaad na u: dat al wat mannelijk is, u besneden worde. En gij
zult het vlees van uw voorhuid besnijden; en dat zal tot een teken zijn van het
verbond tussen Mij en u..”
(Gen. 17:9-11)
“Toen
nam Abraham zijn zoon Ismaël, en al de ingeborenen van zijn huis, en alle
gekochten met zijn geld, al wat mannelijk was onder de lieden van het huis van
Abraham, en hij besneed het vlees van hun voorhuid, juist op dezelfde dag, zoals
God met hem gesproken had. En Abraham was oud negen en negentig jaren, toen hem
het vlees van zijn voorhuid besneden werd. Juist op deze zelfde dag werd Abraham
besneden, en Ismaël, zijn zoon.”
(Gen. 17:23-26) Wij zien dus dat volgens de
Bijbel Ismaël de eerstgeboren zoon van Abraham was, dat Abraham ook Ismaël
liefhad en dat Ismaël zeker geen verworpene was. Als de Bijbel stelt dat
Abraham zijn eerstgeborene moest offeren, kan dat volgens bovengenoemde
aanhalingen slechts Ismaël geweest zijn. Wij vinden het daarom vreemd dat Gen.
22:2 Izak, ten tijde van het offer, als enige zoon van Abraham aanduidt. Phagwa
of Holi is een nieuwjaarsfeest en wordt gevierd in het laatste deel van de maand
‘Phalgun’ en het eerste deel van de maand ‘Chaitra’ volgens de
Hindu-kalender. Dit komt overeen met de Westerse maanden maart en april. De
viering begint op de dag na de Holikaverbranding en duurt ongeveer vijf dagen,
eindigende op de dag, genaamd ‘Rang Panchmi’. Als deze ‘Rang Panchmi’ op
een dinsdag valt, wordt het ‘Budhwa Mangal’ genoemd. Oorspronkelijk
is het woord ‘holi’ afgeleid van het Sanskriet woord ‘holaka’, hetgeen
betekent: ‘gedroogde granen’. De viering, welke in het Vedische tijdperk
begon, werd ‘Holaka Utsow’ genoemd. Deze gedroogde granen werden gebruikt om
een vuurritueel (hawan) te verrichten. De ‘vibhuti’ (gewijde as) die uit dit
ritueel werd verkregen werd op de voorhoofden van degenen, die eraan deelnamen,
gesmeerd, om het kwaad weg te houden. Alle
grote Hindu-festiviteiten hebben religieuze, sociale en hygiënische elementen
in zich. Zo ook het Holi-feest. Mythologie
Mythologisch
gezien wordt het Holi-vuur gezien als een dodenverbranding, omdat het wordt
beschouwd als Holika, een duivels figuur, te hebben vernietigd. Volgens een
legende was Hiranyakshipu een duivelse koning. Hij wilde de dood van zijn
jongere broer wreken, die door Vishnu was gedood. Hij verrichtte vele jaren lang
verschillende rituelen, teneinde genoeg kracht te verkrijgen om de koning van de
drie werelden te worden. Hij vroeg aan Brahma een zodanige zegen, dat hij noch
door mens noch door dier gedood zou kunnen worden, noch binnen noch buiten, noch
op aarde noch in de hemel, noch bij dag, noch bij nacht. Brahma gaf hem die
zegen. Gelovende
dat hij nu onoverwinnelijk was geworden, werd Hiranyakshipu hoogmoedig en beval
al zijn onderdanen om slechts hém te aanbidden. Echter had hij een zoon,
genaamd Prahlad, die een vurige aanbidder was van Vishnu. Tot grote
teleurstelling van zijn vader bleef Prahlad Vishnu aanbidden. De duivelse koning
besloot daarom zijn zoon te doden, maar iedere poging daartoe mislukte. Hij liet
daarom zijn zuster Holika komen, die immuun was voor vuur. Hij maakte een
brandstapel, stak het in brand en beval Holika erop te gaan zitten met Prahlad.
Vishnu redde Prahlad en de slechte Holika verging in zijn plaats. Het
is om deze reden, dat de Holika jaarlijks wordt verbrand. Dit wordt ‘Holika
dahan’ genoemd en wordt gezien als een vreugdevuur. Uit
deze vertelling dient ook de les te worden geleerd dat degenen, die liefde voor
God hebben, zullen zegevieren en dat degenen, die Gods dienaren het kwade
toewensen, zullen worden vernietigd. Kortom: Holi kan gezien worden als een
overwinningfeest van het goede op het kwade. Spiritualiteit
Festiviteiten
als Holi hebben hun eigen spirituele waarde. Behalve het amusement creëren ze,
indien correct in acht genomen, geloof en vertrouwen in God. Ze leiden de mens
weg van zinnelijk genot en leiden hem langzamerhand naar het spirituele pad en
godsdienstige belevenis. Men verricht de ‘hawan’ en draagt de nieuwe oogst
op aan de goden (uitleg meervoudsvorm: de diverse kwaliteiten van God die in
natuurlijke en persoonlijke vorm afgebeeld en vereerd worden, ook wel
‘devta’s’ genoemd), alvorens ze te gebruiken. ‘Holi’
betekent ook ‘offer’. Verbrand alle onreinheden van de geest, zoals egoďsme,
ijdelheid, lustgevoelens, enz. via het vuur van aanbidding en kennis. Laat
kosmische liefde, genade, vrijgevigheid, onbaatzuchtigheid, waarheidsliefde en
reinheid ontbranden. Dit is ‘the real spirit’ van Holi. Ontwaak uit de
modder van domheid en absurditeit en duik diep in de oceaan van Goddelijkheid. Reinheid
en sociale waarde Gedurende
het feest reinigen de mensen huis en omgeving en wordt alle vuil verbrand. De
schadelijke bacteriën worden hierbij vernietigd. De hygiënische situatie van
de omgeving gaat erop vooruit. Het
sociale element in Holi is de vereniging van de ‘groten’ en de
‘kleinen’, de rijken en de armen, enz. Vergeet de negatieve gevoelens van
het eindigende jaar en begin het nieuwe jaar met liefde, sympathie, samenwerking
en gelijkheid onder allen. Tracht deze eenheid te voelen als een vereniging met
het Zelf (God). Religie Het
religieuze element in het Holi-feest is de aanbidding van Krishna, op sommige
plaatsen ‘Dol Yatra’ genoemd. Een beeld van Krishna wordt in een wieg,
gedecoreerd met bloemen en gekleurd poeder, geplaatst. De onschuldige grapjes
van Krishna met de vrolijke melkmeisjes (gopi’s) van Bindravan worden
herdacht. Volgens
sommige bronnen zijn het deze plagerijtjes die ten grondslag liggen aan het
besprenkelen van mensen met gekleurd water, zoals tegenwoordig bij de
Holi-viering gebeurt. De
naam van Krishna wordt geciteerd en Holi-liederen worden gezongen, gerelateerd
aan de grappen van Krishna met de Gopi’s. Vermeldenswaard
is dat het Holi-feest geen carnaval is, maar een religieus feest. Tegenwoordig
begeven mensen zich in alle soorten van verdorvenheid in naam van Holi. Sommigen
nemen alcoholhoudende dranken in, anderen gebruiken vulgaire taal, etc.
Culturele waarden en normen worden hierdoor gedegradeerd. Deze vorm van
ontaarding van het Holi-feest dient voorkomen te worden. Het
is tenslotte interessant te weten dat de Christenen ook een as-ceremonie hebben,
genaamd Aswoensdag, waarvan het tijdstip van viering slechts enkele weken
verschilt van het Holi-feest. Bronnen: ABRAHAM:
AARTSVADER DER GEHELE MENSHEID? De
profeet Abraham is in vele godsdiensten een belangrijk figuur. Wij gingen na,
wat de plaats is van deze profeet volgens vier grote godsdiensten. Islâm
De
Islâm kent aan de profeet Abraham een zeer hoge status toe. Zo zien wij in de
Heilige Qur’ân staan:
“Vrede
zij over Abraham. Alzo belonen Wij degenen die het goede doen. Waarlijk, hij was
één van onze gelovige dienaren.”
(37:109-111)
“En
wie heeft een betere godsdienst dan hij, die zich algeheel aan God onderwerpt?
En hij is de weldoener (van anderen) en volgt het geloof van Abraham, de
oprechte, en God nam Abraham tot vriend.”
(4:125) Volgens
de Qur’ân is Abraham dus de vriend van Allâh (4:125) en verder de vader van
de profeten Ismaël en Izak en de grootvader van o.a. de profeet Jakob
(6:85-87). Hij is tevens één van de voorvaderen van de profeet Muhammad
(vrede zij met hem). Volgens
de Qur’ân 4:150 dient een Muslim in alle profeten te geloven: Mozes, Jezus,
enz. en dus ook in Abraham. De
Muslims verrichten hun dagelijkse gebeden met het gelaat gericht in de richting
van Makkah, de plaats waar het oudste gebedshuis op aarde, de Ka'aba, werd
herbouwd door Abraham en zijn zoon Ismaël. Over deze Ka'aba zegt Allâh in de
Qur’ân 3:95-96:
“Waarlijk,
het eerste huis voor de mensen bestemd, is dat te Bekka, gezegend en een leiding
voor de volkeren. Daarin zijn duidelijke tekenen: de standplaats van Abraham, en
wie die binnentreedt zal veilig zijn ...”. Vele
rituelen van de bedevaart zijn te herleiden tot de profeet Abraham. Zo kennen we
het heen en weer lopen tussen de heuvels Safâ’ en Marwah, ter nagedachtenis
aan Abrahams echtgenote Hagar, die op zoek was naar water voor haar zoon Ismaël. Verder
is ook nog het gebeuren bekend, waarbij Abraham werd opgedragen zijn zoon Ismaël
(volgens de Bijbel: Izak) te offeren omwille van Allâh. Op het laatste moment
werd hij door Allâh ervan weerhouden zulks te doen en hij offerde een dier in
plaats van zijn zoon. Het is dit feit, dat Muslims wereldwijd gedenken tijdens
het offerfeest. Jodendom
Ook
het Jodendom kent aan Abraham een belangrijke plaats toe. Volgens
“A Concise Encyclopedia of Judaism” van Dan Cohn-Sherbok (Oneworld
Publications 1998) is de profeet Abraham de vader der Joden. Ook vermeldt de
Bijbel dat hij de zoon is van Terah en de vader van Ismaël, die werd geboren
uit Hagar, en van Izak, die werd geboren uit Sarah. Na
Ur der Chaldeeën verlaten te hebben reisde Abraham naar Kanaän, bezocht Egypte
en ging terug naar Hebron. God verscheen aan hem in een visioen en beloofde
Abraham dat zijn nakomelingen het land zouden erven. Gods verbond met Abraham
wordt benadrukt in het ritueel van de besnijdenis. God
beproefde Abraham’s geloof door hem te vragen zijn zoon Izak te offeren (Gen.
11:31, 12:7, 17, 11:26, 25:10). Christendom
Volgens
de “Catholic Encyclopedia” volume 1 (1999, Kevin Knight, online versie) en
het Nieuwe Testament (Joh. 8:33 en 39) stamt Jezus Christus af van Abraham. “A
Concise Encyclopedia of Christianity” (Geoffrey Parrinder) beschouwt Abraham
als een grote Hebreeuwse patriarch en als de gemeenschappelijke spirituele vader
van de Abrahamistische religies: Jodendom, Christendom en Islâm, terwijl Lukas
16:22 uit het Nieuwe Testament Abraham symboliseert als zijnde het Paradijs. We
zien dus dat de Islâm, het Jodendom en het Christendom aan de profeet Abraham
grote waarde hechten. Hinduďsme
Volgens
het boek ‘Muhammad in World Scriptures’ (vol.2) van Dr. Abdul Haq Vidyarthy
is de Abraham uit de Bijbel en de Qur’ân dezelfde figuur als de Brahma uit
het Hinduďsme. Hij maakt een zeer interessante vergelijking, die wij hieronder
heel summier aanhalen:
We
zouden dus voorzichtig kunnen concluderen, dat Abraham de aartsvader is geweest
volgens vier grote godsdiensten op de wereld: het Hinduďsme, het Jodendom, het
Christendom en de Islâm. Bronnen:
AARDEDAG
2001 Een bijdrage van de Interreligieuze Raad in Suriname (IRIS) Aan: alle Surinamers in de gehele wereld Verbondenheid met de aarde De
Interreligieuze Raad in Suriname nodigt u uit om bij de viering van Aardedag
2001, op 22 april aanstaande, uw verbondenheid met de aarde te tonen.
U
wordt uitgenodigd, waar ook ter wereld, om uiting te geven aan uw ervaren
verbondenheid met de aarde. In welke vorm ook: tekening, gedicht, aanbeveling,
wens, beeldhouwwerk, foto, ondersteuning van een kind, e.d. De
inzendingen zullen rond Aardedag tentoongesteld worden bij een expositie van
werk van jongeren in Paramaribo. Voor
nadere informatie: het secretariaat van de IRIS, Gravenstraat 21, e-mail: waag@sr.net. Oorsprong Het
Paasfeest is het oudste van alle Christelijke feesten. De
oorsprong van de Christelijke paasviering ligt in de Joodse liturgie, die na een
lange ontwikkeling wordt geconcentreerd op de herdenking van de bevrijding uit
Egypte, van de tocht door het water en de woestijn naar het Beloofde Land. De
herdenking van Gods grote daden voedt het geloof en de hoop op de toekomst. De
Christelijke paasviering herdenkt dezelfde geschiedenis van God en zijn volk,
maar nu vooral in de persoon van Jezus, die het nieuwe paaslam werd. Aangezien
men gelooft dat de opstanding van Jezus op een zondag plaatsvond, wordt het
feest gevierd op een zondag op variërende data tussen 22 maart en 25 april. Kruisiging
en opstanding van Jezus
Op
gegeven moment kwam Jezus in conflict met de bestaande Joodse partijen en de
oppositie tegen hem werd steeds bitterder met het verstrijken der tijd. De
Zeloten keerden zich tegen hem, omdat hij weigerde hun werktuig te worden in het
aanzetten van een opstand tegen de Romeinen. De Farizeeën werden zijn vijanden
vanwege zijn veronachtzaming van hun eigen interpretaties en zijn ongezinde
houding jegens hen. Maar zijn meest gevaarlijke opponenten waren de Sadduceeërs.
Zij controleerden het politieke Sanhedran en de Tempel en hadden een
aanzienlijke invloed bij de Romeinse heersers. Het was in hun voordeel dat het
bestaande systeem, dat hen privileges en welstand had verschaft, in stand werd
gehouden onder de Romeinse heerschappij. Zij waren bevreesd dat Jezus’
aanspraak de Messias te zijn die, volgens vele Joden, de koning van Israël zou
worden, de Romeinen in conflict zou brengen met hun Joodse onderdanen en de
status quo zou verstoren. Na
een periode van rondreizende prediking te Galilea keerde Jezus zuidwaarts naar
de hoofdstad van de natie. Aldus trad hij de stad van Jeruzalem binnen, rijdende
op een ezel. Op de eerste dag in Jeruzalem ging hij de Tempel binnen en bemerkte
met verontwaardiging de handel die werd gedreven in de buitenste hofzalen van
het Huis van God. De volgende dag ondernam hij actie om alle handelaren en hun
waren uit de Tempel te drijven. Zijn vijanden realiseerden zich dat, indien zij
niet onmiddellijk tegen hem zouden optreden, het misschien te laat kon zijn. Hoewel
zij niet erg veel liefde voor elkaar voelden, sloegen de Farizeeërs en de
Sadduceeërs de handen ineen tegen Jezus. Eén van zijn volgelingen, Judas (niet
de zoon van Jakobus), werd omgekocht om de politie naar zijn retraiteplaats te
leiden. Het blijkt dat Jezus te weten was gekomen van het complot van zijn
vijanden om hem te doden en dit maakte hem erg ongelukkig. “Mijn ziel is zeer
droevig, zelfs tot de dood; wacht hier en zie”, vertelt Lukas ons, “hij bad
ernstiger; en zijn zweet werd als bloeddruppels, die op de aarde vielen.” Hij
bracht de gehele nacht door in de Tuin van Gethsemane,
biddend tot God om hem van de dood te redden:
“Abba,
Vader, alles is U mogelijk, neem deze beker van mij weg. Doch niet wat ik wil,
waar wat Gij wilt”.
(Mark. 14:36) Jezus
werd door de soldaten en de Joodse politie gearresteerd toen het nog donker was.
Al zijn discipelen lieten hem in de steek en vluchtten weg. Hij werd eerst voor
de Joodse hogepriesters gebracht en dan voor de pontius Pilatus, de Romeinse
procurator. De aanklacht die tegen hem naar voren werd gebracht, was dat hij
claimde de Koning der Joden te zijn. Het blijkt dat Pilatus niet erg overtuigd
was van de waarheid van de aanklacht, maar onder druk van de Joodse
opperpriesters en ouderen vaardigde hij het vonnis van kruisiging over Jezus
uit. De
Evangeliën vertellen ons dat Jezus aan een kruis werd gehangen tussen twee
criminelen. De kruisdood was een langzame aangelegenheid; meestal duurde het
twee of drie dagen om van pijn en uitputting te sterven. Maar Jezus bleef
slechts voor drie uren aan het kruis (van het zesde uur, d.i 12 uur ’s
middags, tot het negende uur, d.i. 3 uur ’s middags). Het
was de Voorbereidingsdag en aangezien het tegen de Joodse religie was dat iemand
aan het kruis bleef hangen tijdens de Sabbat, verzochten de Joden Pilatus om de
veroordeelde mannen te doden en hun lichamen van het kruis te verwijderen. Aldus
werden de benen van de twee criminelen, die samen met Jezus waren gekruisigd,
gebroken. Bij Jezus gekomen, dacht men echter dat hij reeds was gestorven en
werden zijn benen niet gebroken. Eén van de soldaten doorboorde lichtelijk zijn
zij met een speer, waaruit onmiddellijk bloed en water stroomde, hetgeen
aantoont dat hij nog steeds leefde. Het blijkt dat Jezus was flauwgevallen of in
een diepe zwijm was geraakt. Zijn lichaam werd weggevoerd door een invloedrijke
discipel van hem, Jozef van Arimathea genaamd, en in een grot bewaard met een
steen over de opening gerold. De
volgende dag werd hij levend gezien, vermomd als een tuinman, eerst door Maria
Magdalena en vervolgens door andere van zijn discipelen. De Christelijke
theologen stellen dat Jezus was gekruisigd, gestorven en werd begraven; de derde
dag stond hij op uit de dood, hij voer lichamelijk ten hemel en zit aan de
rechterhand van God, de Almachtige Vader. Wat
veel waarschijnlijker lijkt is dat Jezus niet aan het kruis was gestorven, maar,
zoals reeds gesteld, in diepe zwijm was geraakt toen hij werd neergehaald en hij
herstelde zich hiervan. Wat men dus dacht een opstanding te zijn, was in
werkelijkheid een herstel uit zwijm. Jezus had gebeden gered te worden en God
verhoorde zijn gebed. Dit is exact wat de schrijver van de Brieven aan de Hebreeën
ons vertelt:
“Toen
hij heeft gebeden en smekingen onder sterk geroep en tranen geofferd aan Hem,
Die hem uit de dood kon redden, en hij is verhoord uit zijn angst”.
(Hebr. 5:7) De
Bijbel over de dood van Jezus De Bijbel bevat aanhalingen die volgens sommige theologen staven dat Jezus niet aan het kruis stierf:
Qur’ân
en wetenschappelijk onderzoek De
Qur’ân, die Jezus als een groot profeet van God aanvaardt, onthult ook dat
hij niet aan het kruis was gestorven:
“En
hun gezegde: waarlijk wij hebben de Messias, Jezus, de zoon van Maria, de
boodschapper van God gedood. En zij doodden hem niet en veroorzaakten niet zijn
dood door kruisiging, maar hij werd hen gemaakt als zodanig te schijnen. En
waarlijk, degenen die hierover verschillen, verkeren daaromtrent slechts in
twijfel; zij hebben daarover geen kennis, maar volgen slechts een vermoeden, en
zij weten het niet zeker.”
(4:157) De
Qur’ân verklaart verder dat God Jezus en zijn moeder Maria “bescherming
op een verheven bodem, met weiden en bronnen” gaf (23:50). Recent
onderzoek heeft laten zien, dat de plaats waarnaar hier wordt verwezen Kashmir
zou kunnen zijn, waarheen Jezus trok op zoek naar “de verloren schapen van het
Huis Israëls”, nadat hij aan de kruisdood was ontsnapt. Hij stierf op de hoge
leeftijd van 120 jaar en zijn tombe is nog steeds aanwezig in Srinagar, Kashmir
(zie artikel verder in dit blad). Bronnen:
Journalist
Herbert Paulzen in gesprek met professor Fida Hassnain (samengevat
door de redactie) In
een oude stadswijk van Kashmir’s hoofdstad Srinagar staat een eenvoudig
rechthoekig gebouw. Dat gebouw heet ‘Rozabal’, een verbastering van
‘Rauzabal’, Urdu voor ‘graf van een profeet’. Een inscriptie vermeldt
dat dit het graf is van Yuz Asaf, die vele eeuwen geleden naar Kashmir kwam en
zijn leven wijdde aan de verkondiging van de waarheid. Professor
Fida Hassnain (64) is archeoloog en indoloog. Vanwaar zijn interesse in Jezus? “Door
toeval ben ik gestuit op een dagboek van een priester in Leh, Ladakh. Daarin
stonden aantekeningen over ene Nicolaj Notovitsj, die ontdekt zou hebben dat
Jezus in India was. Toen kreeg ik daarna hinduďstische bronnen onder ogen
waarin datzelfde beweerd werd. Toen ik las over de geboorte van Jezus en over de
drie wijzen uit het Oosten, raakte ik ervan overtuigd dat Jezus uit het Oosten
is.” Voetafdrukken “De
sarcofaag waarin de restanten van Yuz Asaf liggen staat in oost-west-richting,
dat is de Joodse traditie! Hij was dus géén Muslim, dat staat vast. Jaren
geleden al heb ik onder het kaarsvet een steen met voetafdrukken ontdekt,
behorend bij de sarcofaag. Het bijzondere is dat die voeten sporen dragen van
een kruisiging.” Hij toont een replica: “Kijk naar die sporen. De kunstenaar
wilde duidelijk aangeven dat deze voeten doorboord waren. Alleen: kruisigingen
kwamen in dit gebied niet voor. Voor mij staat vast dat Yuz Asaf niemand anders
dan Jezus was.” Dat
het graf van Jezus in Kashmir en nergens anders staat, is voor prof. Hassnain
een volstrekt logische zaak: “Kashmir is het paradijs uit Genesis, het
Beloofde Land waarvan in het Oude Testament sprake is, het land waarheen Mozes
trok om er te sterven.” Voordat
Mozes zijn wetten bekendmaakte, leidde hij de stammen van Israël uit Egypte
naar ‘het Beloofde Land’, maar hij bleef steken in de Sinaď-woestijn. Nadat
hij de basis voor een geestelijk monotheďsme had gelegd, vertrok hij op hoge
leeftijd met enkele getrouwen om ‘het paradijs’, het ‘Beloofde Land’,
nog vóór zijn dood te zien. Volgens
Hassnain ging dat niet zo eenvoudig: “Mozes was verliefd geworden op een
Ethiopische vrouw en God was kwaad op hem. Hij stuurde hem weg met de belofte
dat hij het Beloofde Land slechts zou zien, maar niet betreden. Waar was dat
Beloofde Land? Kijken we naar het Oude Testament, wat blijkt dan? Er zijn exacte
aanwijzingen, plaatsnamen, bijna een routebeschrijving. De vlakte van Moab wordt
genoemd, de berg Nebo of Nebu, de top van Pisgah tegenover Beth-peor. Dáár
stierf hij. Ga maar kijken!” Het
graf van Mozes Bandipur
ligt ruim 80 kilometer ten noorden van Srinagar. Volgens Hassnain en anderen is
Bandipur het Bijbelse Bethpeor. De berg Nebo, Nebu of Nabo, die nu Niltoop of
Baal Nebu heet, is te bereiken via Aham Sharif, een dorp op 15 kilometer van
Bandipur gelegen. Via een zigzaggend pad bereikt men vandaar een gehucht, Buth.
In een omheinde tuin staat een eenvoudig mausoleum naast twee hutten, die twee
grafstenen herbergen. De
hele plaats heet Muqam-i-Musa, ‘plaats van Mozes’. Volgens Mohammad
Yasin staat deze plek sinds mensenheugenis bekend als het graf van Mozes. Voor
Hassnain is het doorslaggevende bewijs dat de topografie precies past in de
beschrijving van het Testament: Bandipur (Beth-peor), Moab en Pisgah aan de berg
Nebu en het uitzicht vanaf Mozes’ graf op een groen vruchtbaar land, het land
van melk en honing. Het paradijs. Brahmanen
en Buddhisten Bij
het zoeken naar incarnaties van overleden religieuze leiders (dalai lama's,
ringpoches) maken de Buddhistische geleerden en lama’s o.m. gebruik van de
astrologie. Het evangelie van Mattheüs verbindt de geboorte van Jezus met de
komst van ‘de drie Wijzen uit het Oosten’, die ‘een ster’ zouden hebben
gevolgd. Volgens Hassnain moeten die wijzen Buddhistische geleerden of lama's
zijn geweest, ‘op zoek naar de reďncarnatie van de Buddha’. Heeft men
eenmaal een incarnatie gevonden, dan wordt zo'n jongen opgeleid. Hassnain:
“Waar was Jezus tussen zijn twaalfde en zijn dertigste? De Bijbel geeft daar
geen antwoord op. Kan hij niet naar het Oosten zijn gegaan, op zoek naar de
Buddhistische monniken? Hij wist dat Wijzen uit het Oosten naar hem hadden
gezocht.” “Uit
de Dode-Zeerollen weten we nu dat Jezus een Esseeër was. Jozef was niet zijn
werkelijke vader; vermoedelijk was dat een Esseense priester. Esseeërs
onderhielden contacten met Oosterse religies. En wat zegt de Bijbel? De oude
teksten van Lucas zeggen dat het kind ‘groeide in wijsheid’, maar ook dat
Jezus ‘in de woestijn was tot de dag van zijn terugkeer’. In de latere
teksten van Lucas is die laatste passage vervangen door: ‘en de genade van God
was over hem’. Wij weten dat de evangeliën vaak zijn veranderd, maar uit die
oude tekst kunnen we alleen maar concluderen dat Jezus in ieder geval weg
geweest moet zijn.” Prof.
Hassnain haalt Nicolaj Notovitsj aan, een Russisch historicus en
ontdekkingsreiziger, die in 1887 in Ladakh terechtkwam. Daar hoort hij van een
lama over de ‘profeet Issa’, een reďncarnatie van de Buddha, geboren in
Palestina. In het klooster Hemis krijgt hij inzage in geschriften hieromtrent.
In het kort: de geboorte van een goddelijke knaap die de naam Issa (Arabisch
voor Jezus) krijgt, op 14-jarige leeftijd met kooplui naar het gebied van de
Sindh (= Indus) trekt, in aanraking komt met het Jaďnisme en daarna met de
Veden van de Brahmanen. Vervolgens gaat hij om met en onderwijst de lagere
kasten en vervreemdt daardoor van de Brahmanen. Hij trekt de Himalaya in en
wijdt zich in Nepal jarenlang aan studies van Buddhistische teksten. Hassnain:
“De relatie van Jezus met het Oosten is overduidelijk. De reďncarnatie, dan
de wonderen die hij verrichtte; zulke wonderen waren algemeen bekend in India,
ze worden nog steeds verricht. Dan de vele parallellen met Hinduďstische
mythen, de gemeenschappelijke woordstam in Krishna (‘de verlosser’) en
Christus, de drie-eenheid - bij de Hindu’s Brahma, Vishnu en Shiva - de
overeenkomsten tussen het Buddhisme en wat Jezus ging prediken: tolerantie,
liefde voor je vijanden, verlossing van het kwaad.” De
kruisiging overleefd In
zijn boek geeft prof. Hassnain voorbeelden van toespelingen die Christus volgens
de geautoriseerde evangeliën maakte in redevoeringen en gesprekken op de
aanstaande kruisiging en het overleven ervan. Naar oud-Joods gebruik moesten de
gekruisigden vóór de sabbat van het kruis worden gehaald. Leefden ze nog, dan
werden hun benen gebroken - de dood volgde dan binnen enkele uren. Christus’
benen brak men niet; hij zou al dood zijn geweest. Als ‘bewijs’ stak een
soldaat een lans in zijn zij. Volgens het Johannes-evangelie kwamen bloed en
water uit die wonde. Bloed en water evenwel zijn duidelijke tekenen van leven;
uit de wonde van een dood lichaam komen niet meer dan enkele druppels dik bloed.
Christus moet dus nog geleefd hebben. “Hij moet in coma of in trance zijn
geweest.” “Nadat ze Christus naar een geheime schuilplaats hadden gebracht,
behandelden zij hem met aloë, myrrhe en andere geneeskrachtige kruiden en
planten. Wij weten dat de Esseeërs goede heelmeesters waren.” Volgens
de evangeliën heeft Christus zich daarna nog verschillende keren laten zien aan
zijn discipelen. Zij herkenden hem aanvankelijk niet. Ook na de
‘tenhemelopneming’ werd Christus nog gezien, bijvoorbeeld door Paulus, twee
jaar later, in Damascus, waar een grote groep Esseeërs leefde en bij wie
Christus zich veilig moet hebben gevoeld. Op zijn vlucht voor de achtervolgers
(het lege graf had kennelijk argwaan gewekt en de tenhemelopneming werd alleen
door zijn apostelen geloofd) vertrok Christus daarna naar het Oosten. Hassnain:
“Omdat hij het Oosten in zijn jeugd had bezocht, kende hij de routes en de
topografie van die landen.” Naar
het Oosten Prof.
Hassnain beweert dat Christus naar het Oosten ging in gezelschap van zijn moeder
en Maria Magdalena, “die een persoonlijke belangstelling voor hem had.”
Hassnain: “Er waren meer vrouwen in het leven van Christus. Joanna, Suzanna,
Martha, Rachel. Het is duidelijk dat Maria Magdalena van Jezus hield en hij, in
zijn hart, van haar. Volgens Joodse wetten had Jezus moeten trouwen; een
ongehuwd man kan geen religieus leider zijn. Maar als Esseeër was hij gebonden
aan het celibaat.” Hij citeert uit het apocriefe evangelie van Philippus:
“...en de steun van de heiland is Maria Magdalena, en hij houdt van haar meer
dan van al zijn apostelen en placht haar lippen te kussen...”. Hier haalt
Hassnain het evangelie van Johannes aan, waarin gezegd wordt dat Jezus van beide
zusters van Lazarus hield. Het
trio reisde naar Nisibus, knooppunt van karavaanroutes. Christus moet zijn
identiteit verbergen en noemt zich voortaan Yuz Asaf. Hassnain: “Dat betekent
‘leider van genezen leprozen’. Issa, die de lepralijders genas en hen ook
beschermde, werd in Perzië Yuz Asaf genoemd. Uit Perzische bronnen weten we dat
hij hetzelfde predikte als in Palestina.” Christus
in Kashmir “In
het jaar 78 van onze tijdrekening hield de grote koning Kanishka het vierde
Buddhistische congres in Kashmir. In Buddhistische geschriften is er sprake van
een nieuwe Buddha, de Metreya. Waarom gingen ook alweer die Wijzen uit het
Oosten naar Palestina? Wat betekent Metreya? Messias! Omdat de ‘t’ in het
Arabisch en Perzisch verandert in ‘s’ ... en kijk eens naar de Buddhistische
iconografie: daar zie je figuren met merktekens op handen en voeten, symbolische
kruisigingswonden.” “Zowel Jezus als Buddha wordt ‘heiland’ genoemd.
Beiden zeggen zij: ‘lk ben het licht en de weg’. De titels en omschrijvingen
van Jezus en Buddha zijn ook identiek: licht, meester, heer, prins. Beiden
vastten veertig dagen, beiden werden beproefd.” Kwam Jezus tenslotte naar Kashmir? Hassnain:
“Er is een beroemd werk in het Sanskriet uit 115 n.C. waarin zijn ontmoeting
met de koning van Kashmir beschreven wordt. Jezus heet hierin Isa-Masih en Yusu
Masih.” Het Sanskriet-werk ‘Bhavishya-Maha-Purana’ uit het jaar 115 van
onze jaartelling, in 1910 in het Hindi vertaald, is volgens Hassnain één van
de belangrijkste informatiebronnen over het verblijf van Christus in Kashmir. Wanneer
kwam Yuz of Issa of Jezus naar Kashmir? “De
Kashmiri uit die tijd gebruikten de Lautika-tijdrekening. De bronnen spreken van
het jaar 3154; die tijdrekening begon in 3076 vóór Christus, dus het moet in
78 n.C. zijn geweest.” Vele
historische en geografische namen in Kashmir herinneren aan Jezus’ verblijf.
Verbindingen met Issa en Yus, zoals Yusmarg, Yusukum, Yusnag, Yusudha,
Issa-Brari, Issa-Ta, Ram-Issa. Stierf
hij in Kashmir? “Volgens
sommigen op hoge leeftijd, 115, 120 jaar zelfs. Zijn laatste wil vertelde hij
aan een discipel, Babad, hetgeen ‘tweeling’ betekent, zoals Didymus
(Grieks), Tau-am (Arabisch), Theom (Nestor) en Thomas (Aramees)... Thomas dus,
zijn tweelingbroer (noot van de redactie: volgens een gezegde van de profeet Muhammad
stierf Jezus inderdaad op 120-jarige leeftijd). Bron:
Voor meer informatie:
LEES OOK: Hemelvaart / Jezus' hemel is een graf te Srinagar (Trouw, 26 mei 2001) DE TALIBAN VERSUS DE BUDDHABEELDEN
De
vernietiging heeft de Islamitische wereld danig in verlegenheid gebracht. De
Organisatie van Islamitische Conferentie (OIC), het hoogste platform van de
Muslimwereld, heeft de Taliban ernstig aangeraden de beslissing om de beelden te
vernietigen terug te draaien. Meer
dan 70 top-Islamitische intellectuelen van verschillende plaatsen op de wereld
hebben unaniem het vernietigen van de wereldwijd beroemde Buddha-beelden,
inclusief die te Bamian, veroordeeld. De
Iraanse president Mohammad Khatami sprak van een "onmenselijke en
gewelddadige" actie van de Taliban die niet vanuit de Islâm te
rechtvaardigen valt. Wij
zullen de actie van de Taliban, vanuit Islamitisch perspectief, aan een
kritische beschouwing onderwerpen. Ondanks
het feit dat de Qur’ân beeldenverering ten sterkste afkeurt (5:90), beveelt
zij de Muslims tolerant te zijn tegenover andere godsdiensten. Zie bijvoorbeeld
22:40:
“…En
was er niet Gods terugdrijven van sommige mensen door andere geweest,
zouden er zeker kloosters en kerken en synagogen
en moskeeën, waarin aan Gods naam vaak gedacht wordt, afgebroken
zijn….” Met
andere woorden: de Muslims wordt voorgeschreven niet slechts moskeeën te
beschermen, maar ook gebedshuizen van andere godsdiensten. Zij dienen dus zorg
te dragen voor volledige vrijheid van godsdienstuiting. En dat ondanks het feit
dat de Islâm beeldenverering, wat bij verschillende andere godsdiensten
voorkomt, sterk veroordeelt! Verder
vermeldt de Qur’ân dat zelfs afgodsbeelden (waarvan in dit geval niet direct
sprake hoeft te zijn) niet dienen te worden beledigd. Zie 6:109:
“En
beschimp niet degenen, die zij buiten God aanroepen, opdat zij, de grenzen te
buiten gaande, God uit onwetendheid niet zullen beschimpen ….” In
meer algemene termen vermeldt de Qur’ân, dat er geen dwang is in de
godsdienst en dat op de profeet Muhammad (en zijn volgelingen) slechts de
verkondiging rust: 2:256:
“Er is geen dwang in de godsdienst….” 2:272:
“Hen op de rechte weg te doen wandelen berust niet op u….” 3:19:
“Derhalve, indien zij zich onderwerpen, dan volgen zij waarlijk de rechte
weg; en indien zij zich omkeren, dan is op u slechts het overbrengen van de
boodschap ….” Hoewel
de Islâm beeldenverering dus ten sterkste afkeurt, leert zij volkomen
tolerantie tegenover andere godsdiensten. In dit specifieke geval kan echter
niet per definitie worden gesteld dat het om afgodsbeelden gaat; het gaat om
beelden die voortkomen uit een godsdienst, waar een zekere Goddelijke openbaring
aan ten grondslag heeft gelegen, gezien het gestelde in de Qur’ân 35:24:
“En
er is geen volk, of een waarschuwer is onder hen geweest ….” Wel
zien we dat de Profeet Muhammad (vrede zij met hem), toen hij Makkah
veroverde, de bij de Ka’aba aanwezige afgodsbeelden verwijderde. Daar lagen
echter speciale redenen aan ten grondslag, zoals:
We
zien in de Qur’ân (o.a. 21:57-58) dat de profeet Abraham afgodsbeelden in
stukken brak. We dienen echter voor ogen te houden dat ten tijde van Abraham
vele volkeren nog geen Goddelijke openbaring hadden ontvangen en dat de
afgodsbeelden van toen door de mensen zelf verzonnen waren; eenzelfde situatie
dus als bij de Ka’aba ten tijde van de profeet Muhammad. In deze
gevallen had de uiterlijke vernietiging van de beelden dus als doel de
aanbidding van afgoden uit te roeien en de mensen, na op de weg van God te zijn
geleid, niet meer te doen vervallen in heidense gebruiken. Zo zien we
bijvoorbeeld in het geval van Mozes dat zijn volk, na leiding te hebben
ontvangen, terugkeerde tot aanbidding van het gouden kalf (Qur’ân 2:51 e.a.). Er
dient dus onderscheid te worden gemaakt tussen afgodsbeelden en afbeeldingen van
een godheid. In het eerste geval is er geen sprake van Goddelijke openbaring,
terwijl er in het tweede geval wel sprake kan zijn van een geopenbaarde
godsdienst, waarbij de volgelingen het gebruik van beeldenverering invoerden.
Volgens de in de Qur’ân beschreven historie werden slechts de afgodsbeelden,
waar geen sprake was van goddelijke openbaring, vernietigd, hoewel de Islâm
elke vorm van beeldenverering ten sterkste afkeurt, zoals reeds gesteld. Als
we de tijd van de profeet Muhammad in beschouwing nemen zien we dat hij,
toen hij een Christelijke delegatie uit Nadjrân ontving, hen onderdak verleende
in de moskee en hen toestemming verleende om op hun eigen wijze hun
godsdienstplichten te vervullen. Met hen werd de volgende overeenkomst gesloten: “Leven,
godsdienst en bezit van de Christenen van Nadjrân worden hierbij onder de hoede
gesteld van Allâh en de profeet. Daarom zal er geen inmenging zijn bij de
uitoefening van hun godsdienstplichten, noch zal er verandering komen in hun
rechten en privileges; evenmin zullen beelden of kruisen worden ontwijd. Zij
mogen niet onderdrukken, maar zullen ook niet onderdrukt worden. Zij zullen
echter niet de rechten van de bloedwraak mogen uitoefenen zoals in de dagen der
onwetendheid.” Vermeldenswaard
is, dat ook met de Perzen en de Joden dergelijke verdragen werden gesloten. Tenslotte
is het interessant te weten, dat de gewraakte Buddhabeelden in Afghanistan heden
ten dage niet meer voor aanbiddingsrituelen worden gebruikt. Dat is ook vrijwel
onmogelijk, gezien het feit dat de Talibanheersers de inwoners van Afghanistan
de Islâm opdringen, geheel in strijd met de Islamitische beginselen van
godsdienstvrijheid. Wij
concluderen dat de actie van de Taliban om de Buddhabeelden te vernietigen
volstrekt niet op Islamitische voorschriften berust. Wij vinden het ontzettend
jammer, dat de fundamentalistische regeerders van Afghanistan met hun optreden
slechts één ding bereiken: antipathie ten opzichte van de Islâm vanuit de
rest van de wereld. De Taliban zouden er goed aan doen de Qur’ân en overige gezaghebbende Islamitische literatuur grondig te bestuderen, alvorens hun on-islamitische wandaden tegenover andere godsdiensten voort te zetten. Merk op, dat de Westerse berichtgeving betreffende Islamitische kwesties vaak niet zonder vooroordelen is. Voor de Taliban visie op de beeldenstorm en andere kwesties kunt u daarom raadplegen: www.taleban.com Voor de laatste updates betreffende de beeldenstorm kunt u raadplegen: www.timesofindia.com/today/pagetali (pagina's openen in een nieuw venster) |
